Absorpcja i rozpraszanie zmieniają obraz inaczej

Absorpcja usuwa część energii światła z wiązki, a rozpraszanie zmienia kierunek jego rozchodzenia się. W rezultacie spada ilość światła docierającego od obiektu i może rosnąć jasność tła utworzonego przez zawiesinę. Obiekt staje się trudniejszy do odróżnienia nawet wtedy, gdy nie zniknęła jeszcze cała jego barwa. Widoczność zależy zatem także od kontrastu.

Droga światła obejmuje odcinek od źródła do obiektu i od obiektu do oka lub aparatu. Przy oświetleniu własnym oba odcinki przebiegają przez wodę. Zbliżenie się w sposób niezakłócający siedliska skraca tę drogę, natomiast samo zwiększenie mocy lampy może mocniej oświetlić zawiesinę. To tłumaczy, dlaczego układ światła jest równie ważny jak jego jasność.

Odbicie, załamanie i fluorescencja

Na granicy ośrodków część światła może się odbić, a część przejść dalej ze zmianą kierunku. Kąty mierzy się względem prostopadłej do granicy, nazywanej normalną. Załamanie odpowiada za pozorną zmianę położenia obiektu oglądanego przez płaską szybę maski.

Fluorescencja jest innym zjawiskiem: substancja pochłania światło i emituje je ponownie, zwykle przy większej długości fali. Nie jest to zwykłe odbicie czerwonego światła od czerwonej powierzchni. Przy słabym oświetleniu zmienia się także działanie wzroku — rozpoznawanie barw i drobnych szczegółów pogarsza się. Zdjęcie wykonane z lampą i widok zapamiętany przez nurka mogą więc różnić się bez błędu aparatu.