Plan ratunkowy powinien być gotowy przed wejściem

Na miejscu nurkowania trzeba umieć określić położenie i wskazać drogę dojazdu służbom. Nazwa jeziora nie zawsze wystarcza, jeżeli ma ono kilka wejść i odległe parkingi. W zespole warto wcześniej ustalić, gdzie znajduje się telefon, zestaw tlenowy i apteczka oraz kto potrafi ich użyć. Taki podział ogranicza chaos, gdy równocześnie trzeba pomagać poszkodowanemu i organizować transport.

W poważnym stanie najpierw kontaktuje się lokalne służby ratunkowe. Konsultacja DAN może wesprzeć postępowanie, lecz nie zastępuje wezwania pogotowia. Nie każda komora przyjmuje nagłe przypadki, a poszkodowany może wymagać wcześniejszego zabezpieczenia w szpitalu. Kierunek transportu należy ustalać ze służbami medycznymi. DAN: postępowanie przy podejrzeniu DCS.

Przekazanie informacji jest częścią pomocy

Przygotuj zwięzłą chronologię: ostatnie nurkowania, użyte gazy, czas zakończenia, początek i rozwój objawów oraz udzieloną pomoc. Zanotuj, kiedy rozpoczęto podawanie tlenu i jak zmieniało się samopoczucie. Komputer nurkowy oraz dane partnerów mogą uzupełnić pamięć poszkodowanego. Gromadzenie informacji nie może opóźniać ratowania ani transportu.

Tlen w pierwszej pomocy i leczenie w komorze nie są tym samym działaniem. Pierwsza pomoc wspiera poszkodowanego do czasu przejęcia przez personel medyczny; nie służy do samodzielnego potwierdzania wyleczenia. Nawet wyraźna poprawa powinna zostać odnotowana i przekazana ratownikom, a nie potraktowana jako powód odwołania konsultacji. Dobrze przygotowany opis ułatwia lekarzowi połączenie objawów z przebiegiem ekspozycji.