Kierunek wymiany może zmienić się podczas jednego nurkowania

Na większej głębokości rośnie ciśnienie parcjalne gazu obojętnego w oddychanej mieszaninie. Jeżeli jest wyższe niż prężność tego gazu w danym obszarze tkanek, pojawia się gradient sprzyjający pobieraniu. Podczas przejścia płycej warunki się zmieniają, lecz nie każda tkanka od razu zaczyna oddawać gaz. Szybciej reagujące obszary mogą już go usuwać, podczas gdy inne nadal zbliżają się do nowego poziomu równowagi od dołu.

Z tego powodu dwa nurkowania o tej samej maksymalnej głębokości i czasie mogą dawać różny stan końcowy, jeżeli różnił się przebieg całej ekspozycji. Maksymalna głębokość jest tylko jednym parametrem profilu. Znaczenie mają także czas spędzony na poszczególnych poziomach i poprzednie zanurzenia.

Wynurzenie nie zeruje historii

Po dotarciu do powierzchni organizm nadal wymienia gaz z otoczeniem. Przerwa powierzchniowa zmienia stan początkowy kolejnego nurkowania, ale nie usuwa natychmiast całego wcześniejszego obciążenia. Nie oznacza też doprowadzenia tkanek do braku azotu: przy oddychaniu powietrzem gaz ten normalnie pozostaje rozpuszczony w organizmie.

Pojęcie gazu „resztkowego” w planowaniu odnosi się do skutków poprzedniej ekspozycji, a nie do obcej substancji, która powinna zniknąć całkowicie. W modelu punkt odniesienia zależy od warunków powierzchniowych i oddychanej mieszaniny. Takie rozumienie ułatwia czytanie informacji o nurkowaniach powtórzeniowych i tłumaczy, dlaczego komputer powinien śledzić historię konkretnego nurka przez całą serię.