Produkcja CO₂ i jego usuwanie muszą się równoważyć

Mięśnie wytwarzają więcej CO₂ podczas wysiłku. Organizm musi wtedy zwiększyć skuteczną wentylację. Na głębokości gęstszy gaz i opory przepływu mogą utrudniać osiągnięcie potrzebnego wydatku oddechowego. Nurek pracuje coraz intensywniej, ale część tej pracy pochłania samo oddychanie. Uczucie, że trzeba „jeszcze mocniej pociągnąć powietrze”, nie jest dowodem, że problemem jest wyłącznie nastawa automatu.

Wysokie ciśnienie parcjalne tlenu nie zastępuje usuwania CO₂. Można mieć dostęp do gazu zawierającego tlen i jednocześnie niewystarczająco wentylować płuca. Hiperkapnia pogarsza sprawność i może zwiększać inne zagrożenia związane z gazami. Zależność między gęstością, pracą oddychania i eliminacją CO₂ omawia DAN: Performance Under Pressure.

Opór przepływu a ponowne wdychanie gazu

Warto odróżnić zwiększony wysiłek przy przemieszczaniu gęstego gazu od ponownego wdychania CO₂. W pierwszym przypadku problem dotyczy między innymi mechaniki wentylacji. W drugim dodatkowy CO₂ wraca do dróg oddechowych, na przykład wskutek nieprawidłowego działania pętli rebreathera. Oba mechanizmy mogą współistnieć, lecz wymagają właściwej oceny sprzętu i postępowania zgodnego ze szkoleniem.

W planowaniu znaczenie mają głębokość, mieszanina, obciążenie pracą i konfiguracja. Uporządkowany sprzęt, właściwy trym oraz unikanie nadmiernego wysiłku ograniczają zapotrzebowanie, ale nie znoszą ograniczeń gazu i urządzeń. Ból głowy lub duszność nie stanowią domowego testu rozpoznającego konkretną przyczynę. Utrzymujące się dolegliwości po nurkowaniu wymagają oceny medycznej, zamiast przypisania ich z góry „słabej kondycji”.