Rzeźba dna powstaje w różnych skalach czasu

Ruch płyt litosfery tworzy wielkie formy dna, natomiast fale, prądy i transport osadu przekształcają je w mniejszej skali. Grzbiety śródoceaniczne wiążą się z powstawaniem nowej skorupy oceanicznej, a wiele głębokich rowów występuje w strefach, gdzie jedna płyta wsuwa się pod drugą. Równiny abisalne są wygładzane przez odkładające się osady, choć pod ich pokrywą podłoże może być znacznie bardziej urozmaicone.

Szelf nie ma wszędzie tej samej szerokości. Przy jednym wybrzeżu płytkie dno rozciąga się daleko w morze, przy innym stromy spadek znajduje się blisko brzegu. Różnice te wpływają na siedliska, oddziaływanie fal z dnem i sposób przemieszczania wody. Nie istnieje jeden przekrój poprawnie opisujący wszystkie wybrzeża.

Jak odczytywać mapę batymetryczną

Izobaty łączą punkty o tej samej głębokości względem przyjętego poziomu odniesienia. Gęsto położone linie oznaczają szybką zmianę głębokości na krótkim dystansie, a szeroko rozstawione — łagodniejszy stok. Trzeba sprawdzić jednostki, odstęp między liniami i skalę mapy. Przekrój poglądowy może mieć celowo wyolbrzymioną skalę pionową.

Dla nurka mapa pomaga przewidzieć ogólny charakter dna, ale nie pokazuje każdego przewodu, fragmentu sieci ani świeżego osuwiska. Informacja o głębokości jest też czymś innym niż informacja o bezpiecznej trasie. Łączenie mapy z lokalnym omówieniem i kontrolą przyrządów pozwala uniknąć założenia, że dobrze widoczna ściana lub łagodnie narysowany stok automatycznie prowadzą do dogodnego wyjścia.