Sygnalizacja powierzchniowa ma ograniczony zasięg

Widoczność bojki zależy od jej rozmiaru, koloru, falowania, oświetlenia i pozycji obserwatora. Samo jej posiadanie nie zapewnia, że załoga łodzi zauważy zespół. Plan obejmuje więc sposób użycia, uzgodnione znaczenie sygnału oraz działania powierzchniowe. Bojka holowana i bojka wypuszczana z głębokości mają odmienne zastosowania i wymagają odpowiedniego przygotowania.

Linka łączy narzędzie z nurkiem, ale może też przenosić siłę i zaplątać się w sprzęt. Utrzymanie pływalności podczas obsługi szpulki jest osobną umiejętnością. Podobnie narzędzie tnące powinno być dostępne w sytuacji ograniczonego ruchu, a nie tylko wygodnie wyglądać po zamocowaniu. Dobór miejsca i sposobu mocowania sprawdza się w pełnej konfiguracji.

Światło dobiera się do zadania

Wąska wiązka może ułatwiać wskazywanie i komunikację, a szeroka oświetlać większą powierzchnię. Jasność nie jest jedynym parametrem: znaczenie mają czas pracy, kontrola zasilania, sposób trzymania i zachowanie przy awarii. Dwie latarki korzystające ze wspólnego źródła energii nie zapewniają takiej samej niezależności jak dwa odrębne systemy.

Akcesoria warto dzielić według funkcji: sygnalizacja, dokumentacja, obserwacja i reagowanie na trudności. Każdy dodatek powinien mieć uzasadnione miejsce oraz sposób odłożenia, gdy potrzebne są wolne ręce. Przedmiotu podnoszonego z dna nie mocuje się bezrefleksyjnie do nurka: zmiana wyporu ładunku może zmienić zachowanie całego układu i wymaga odpowiednich procedur oraz szkolenia.